Review | Styx: Blades of Greed
In dit artikel:
Styx keert terug als hoofdrolspeler in het derde deel van zijn eigen reeks: Blades of Greed. De kleine, groene goblin reist vanaf een zeppelin naar sterk verticaal opgebouwde gebieden — van muren vol gebouwen en poorten tot vervallen ruïnes en magische bossen — met één doel: zoveel mogelijk van het mysterieuze blauwe mineraal Quartz verzamelen en zo de geheimen eromheen ontrafelen. De zeppelin fungeert als hub; er sluiten bemanningsleden aan, maar die voegen vooral kleine upgrades en achtergrondinformatie toe en veranderen weinig aan de kern van de gameplay.
Gameplay-technisch bouwt de game stevig voort op ideeën uit Thief en Dishonored: schaduwen, verduisterbare kaarsen, verborgen doorgangen, kruipruimtes en meerdere sluippaden stimuleren stealth en creatief spel. Styx beschikt over interessante vaardigheden — onzichtbaarheid, het creëren van een kloon en tijdelijke mind control — die op papier veel mogelijkheden bieden. In de praktijk worden die opties echter sterk beperkt door een schaars gedeelde resource die snel opraakt en alleen via gevonden of gecraftte potions kan worden bijgevuld. Die grondstoffen zijn beperkt en dienen ook voor pijlen, gifmijnen en health-items, waardoor spelers zuinig en terughoudend moeten omgaan met hun arsenaal in plaats van vrij te experimenteren.
Dat gebrek aan middelen wordt verergerd door de hoge vijandendichtheid en beperkte variatie in tegenstanders: vijanden komen in grote aantallen voor, waardoor sluipen vaker voelt als een uitputtingsslag dan als een tactisch schouwspel. Hiermee verliezen veel encounters hun spanning; na het eerste uur beginnen de vijandpatronen en ontmoetingen te vervelen. Tegelijkertijd biedt het leveldesign veel potentie — slim opgebouwde, grote omgevingen met optionele routes en verticale mogelijkheden — maar die potentie blijft te vaak onbenut door onhandige balans en een AI die niet altijd meewerkt.
De technische uitvoering is wisselend. Bepaalde omgevingen zien er verzorgd en gedetailleerd uit en weten sfeer te scheppen, maar herhaling doet hun karakter snel vervagen. Personagemodellen en animaties voelen gedateerd en levenloos, waardoor cutscènes en verhalende momenten weinig overtuigen. Ook komen visuele glitches voor, zoals bewegende objecten die een visuele “kopie” achterlaten, en stijve animaties die de presentatie verder ondermijnen. Daarnaast voelt de klimplezier soms onbetrouwbaar: onduidelijke richeldetectie en mislukte sprongen leiden tot frustrerende valpartijen.
Eindoordeel: Blades of Greed heeft sterke ideeën en een setting die goed leent voor een stealthgerichte sandbox, maar wordt geremd door resource-beperkingen, overvloedige en repetitieve vijanden en technische tekortkomingen. Het spel is soms echt leuk — vooral zodra je nuttige tools zoals de grijphaak krijgt — maar die momenten zijn gefragmenteerd. Er schuilt duidelijk potentie in Styx’ derde avontuur; af en toe glimt die potentie even door, maar de uitvoering voorkomt dat het een overtuigende opvolger wordt van zijn inspirerende voorgangers.