Review: Subnautica 2 - Early Access

In dit artikel:

Unknown Worlds brengt na meer dan vijf jaar eindelijk Subnautica 2 uit in early access, een vervolg dat de kenmerkende onderwater‑survivalervaring wil vernieuwen zonder zijn wortels te verliezen. In deze aflevering strand je op een onbekende oceaanplaneet nadat het kolonieschip CICADA een noodlottige gebeurtenis meemaakt; de AI van het schip probeert desondanks de missie voort te zetten en daardoor belandt de toekomst van de mensheid gedeeltelijk in jouw handen.

Gameplaymatig blijft de kern herkenbaar: verkennen, grondstoffen verzamelen, craften en zien te overleven in een bedreigende, onderwaterwereld vol reusachtige wezens. Tegelijk krijgt alles een visueel en ergonomisch upgrade. De interface is overzichtelijker, crafting‑recepten kun je vastpinnen en de scanner blijft een essentieel hulpmiddel dat onderdelen vrijspeelt en gegevens opslaat in een databank. De game toont ook duidelijk waar materialen te vinden zijn, wat het verzamelen intuïtiever maakt.

Bouwliefhebbers krijgen meer vrijheid: de bouwtool is verfijnd waardoor je bases veel gedetailleerder kunt vormgeven — van een klein hokje tot uitgestrekte, meerlaagse complexen. Het klassieke probleem van structurele integriteit is grotendeels verdwenen, waardoor ontwerpen minder beperkt worden door instortingszorgen. Bovendien zijn er uitgebreide cosmeticamogelijkheden; gescande posters uit wracks kun je als decoratie ophangen en er zijn meerdere praktische en sierlijke upgrades te ontdekken.

Energiebeheer blijft wel een gameplaylaag: apparaten verbruiken stroom, en naast zonnepanelen en de teruggekeerde reactor introduceert Subnautica 2 een nieuwe energiebron: kleine windturbines die je in sterke onderwaterstromingen plaatst en via power transmitters aan je basis koppelt. Overtollige energie kan opgeslagen worden, wat handig is bij tijdelijke tekorten. Omdat de game nog in early access is, ontbreken sommige uitrustingen en systemen mogelijk nog; de auteur heeft daarom niet alles kunnen verkennen.

Visueel is Subnautica 2 een flinke stap vooruit. De oceaanwereld voelt levend dankzij diverse biomen, nieuw zeeleven, kleurig koraal en indrukwekkende lichtwerking: overdag breekt licht realistisch door het water, ’s nachts verandert alles in een glow‑in‑the‑dark spektakel dat aan de wereld van Avatar doet denken. Deze esthetiek versterkt het verkennen, maar de realistische ademhalingsmechanieken kunnen in de beginfase repetitief aanvoelen omdat je vaak naar de oppervlakte moet om lucht te halen. Pas als je betere uitrusting vrijspeelt, openen langere duiken en de echte dieptes zich.

Dieperliggende zones — waar Subnautica traditioneel zijn spannendste momenten heeft — zijn in de huidige early access nog gedeeltelijk afgebakend, wat teleurstellend is. Wel kun je vroeg een kleine duikboot craften, de Tadpole: compact, snel en prettig bestuurbaar, maar niet geschikt voor extreme dieptes. De diepe delen die wel toegankelijk zijn, laten zien dat de game weer goed is in het opbouwen van beklemmende sfeer: totale duisternis, onheilspellende geluiden en plots opduikende reuzen maken de onderwereld angstaanjagend effectief.

Verhalend ligt de nadruk vooralsnog op exploratie. Afgelegen achtergelaten berichten van onderzoekers geven stukjes context, maar een duidelijk overkoepelend plot ontbreekt op dit moment — een situatie die deels te verklaren is door de vroege staat van de release. Of Subnautica 2 zijn voorganger uiteindelijk weet te overtreffen, hangt af van de verdere ontwikkeling tijdens de early access; nu toont het veel potentie door technische verbeteringen, indrukwekkende graphics en behoud van de beklemmende diepte‑ervaring.