Review: The Blood of Dawnwalker - een The Witcher killer?

In dit artikel:

The Blood of Dawnwalker is de eerste RPG van de Poolse studio Rebel Wolves, opgericht door voormalige ontwikkelaars van CD Projekt Red. De game leunt duidelijk op The Witcher III, maar verplaatst de actie naar een duistere vampierenwereld en maakt tijd, keuzes en consequenties belangrijker dan in veel andere openwereld-RPG’s.

Spelerpersonage Coen verandert na een ingrijpende gebeurtenis in een zogeheten Dawnwalker: overdag is hij een mens die met een zwaard vecht, terwijl hij ’s avonds over vampierkrachten beschikt. Zijn familie is gevangengenomen door Brencis, een machtige vampier die de regio Vale Sangora onderdrukt. Coen krijgt dertig dagen om hen te redden. Elke queeste, verkenning en andere activiteit kost tijd, waardoor spelers voortdurend moeten afwegen of ze sterker willen worden of rechtstreeks naar de eindconfrontatie willen toewerken.

Die tijdsdruk geeft keuzes extra gewicht. Door de wereld te verkennen, bondgenoten te vinden en opdrachten uit te voeren, verzamelt Coen ervaring, uitrusting en nieuwe vaardigheden. Tegelijk kan te veel tijd verliezen ertoe leiden dat zijn familie niet meer te redden is. De speler bepaalt zelf hoe de dertig dagen worden ingevuld en kan zelfs proberen Brencis meteen na de proloog te verslaan, al is Coen dan veel te zwak.

Vooral de zijmissies behoren volgens de review tot de sterkste onderdelen. Eenvoudig ogende opdrachten krijgen vaak een onverwachte wending en stellen de speler voor morele dilemma’s zonder duidelijke goede afloop. Sommige activiteiten zijn wel herhalend, maar voelen door hun bijdrage aan de voorbereiding op de eindstrijd minder overbodig dan vergelijkbare opdrachten in andere openwereldgames.

De verschillen tussen dag en nacht beïnvloeden ook de gameplay. Overdag gebruikt Coen zijn zwaard, terwijl hij ’s avonds kan teleporteren, klauwen gebruiken, vijanden bijten en zichzelf met bloed genezen. Hij kan zich voeden met dieren of mensen, maar een te grote honger kan ervoor zorgen dat zijn vampierinstinct de controle overneemt. Naast afzonderlijke vaardigheden voor zijn menselijke en vampierlijke vorm is er een derde vaardighedenboom voor zwarte magie.

De gevechten zijn gebaseerd op timing, richting en het correct blokkeren van aanvallen. Overdag werkt het zwaardvechten degelijk, maar minder overtuigend dan in The Witcher III. De vampiergevechten zijn afwisselender door teleportatie, genezing en speciale aanvallen. Niet-blokkeerbare aanvallen moeten worden ontweken en blind button-mashen werkt niet. De cameravoering vormt vooral bij muren en groepen vijanden een zwak punt.

Visueel doet de game sterk denken aan The Witcher III uit 2015 en oogt hij op de PlayStation 5 Pro eerder als een hoogwaardige PS4-titel dan als een moderne technologische showcase. De consoleversie biedt modi voor 30, 40 en 60 beeldjes per seconde. De prestaties waren stabiel, al kwamen enkele kleine bugs voor, zoals vastlopende NPC’s en queestes die pas na het herladen van een savebestand werden voltooid.

De conclusie is dat The Blood of Dawnwalker geen opvolger of vervanger van The Witcher III is, maar wel een zeer sterke eerste game van Rebel Wolves. De combinatie van tijdsdruk, morele keuzes, geslaagde zijmissies en het onderscheid tussen mens- en vampiergameplay maakt de RPG bijzonder. De game is verkrijgbaar voor PlayStation 5, Xbox Series X/S en pc via Steam en de Microsoft Store.