Review: The Rip
In dit artikel:
The Rip opent hard: een paniekerende agente wordt achtervolgd en vermoord nadat ze nog een laatste bericht verstuurt. Die korte, schokkende scène zet meteen de toon en zaait wantrouwen: er lijkt iemand binnen het systeem onbetrouwbaar. Het verhaal volgt een Tactical Narcotics Team (TNT) dat routine-rips uitvoert — invaloperaties in stash houses — en ziet hoe een ogenschijnlijk gewone buit veel groter en ingrijpender blijkt dan verwacht.
Matt Damon en Ben Affleck geven hun rol autoriteit en weariness mee; ze overtuigen als uitgebluste agenten die in een grijze moraal opereren. Hun chemie draagt het plot, maar de film investeert weinig in hun innerlijke conflicten: de relatie tussen de personages blijft vooral functioneel en levert te weinig emotionele diepgang. Regisseur Joe Carnahan daarentegen dwingt respect af: strak camerawerk, gecontroleerde actiescènes en een ritmische spanningsopbouw zorgen voor een rauwe, fysieke energie. Visueel en regietechnisch zakt The Rip zelden in.
Het grootste probleem zit in het script. Hoewel het uitgangspunt intrigerend is en er momenten opflakkeren van wat de film had kunnen zijn, verlopen veel ontwikkelingen voorspelbaar. De thriller suggereert constante verrassingen, maar geeft hints te vroeg of te expliciet weg, waardoor de twijfelstructuur — wie is corrupt, wie draait door — niet goed werkt. Belangrijke plotpunten worden vaak via korte monologen opgerakeld in plaats van subtiel opgebouwd. Dat de film losjes op een waargebeurd incident is gebaseerd maar voor 95% gefictionaliseerd, lijkt de keuze voor te veel duidelijkheid te hebben beïnvloed: ambiguïteit en interpretatieruimte worden gemist.
Toch zijn er effectieve scènes: de ontdekking van een veel grotere buit verlegt de groepsdynamiek en zet morele verleiding en druk voelbaar neer, al blijft het bij een glimp van mogelijke diepgang. Kleine observaties — zoals een getraind hondje dat geld opsnort en door het team wordt aangemoedigd — geven momenten van authenticiteit en charme, maar zulke details blijven te schaars om personages echt menselijk te maken.
Conclusie: The Rip is technisch sterk en professioneel geacteerd, met een regie die de film overeind houdt wanneer het plot faalt. Het is een onderhoudende thriller die je gemakkelijk uitkijkt, maar door voorspelbaarheid, weinig thematische exploratie en beperkte karakterontwikkeling ook snel weer vergeetbaar wordt. Voor filmliefhebbers die van scherpe regie en heldere actiescènes houden, is er genoeg te genieten; wie zoekt naar psychologische diepgang of onvoorspelbare twists blijft op zijn honger.