Review: Trails Beyond the Horizon
In dit artikel:
Trails Beyond the Horizon is het nieuwste hoofdstuk in Falcoms langlopende Trails-saga: tegelijk het derde deel van een trilogie en ongeveer het dertiende hoofdstuk in een verhaal dat al meer dan twintig jaar woedt. De game zet bewust in op continuïteit en beloning voor doorgewinterde spelers, niet op toegankelijkheid voor nieuwkomers; wie niet vertrouwd is met eerdere delen — met name Daybreak en Daybreak II — zal veel context missen en moeite hebben om meteen in het verhaal te komen.
Het plot speelt zich af in de Calvard-republiek, kort na de gebeurtenissen van Daybreak II. Wat begint als Calvards eerste bemande ruimtemissie verandert snel in een voedingsbodem voor politieke machtsstrijd, verborgen agenda’s en morele dilemma’s. Van Arkride staat centraal: zijn route vormt de kern van de ervaring, terwijl andere speelbare groepen meer aanvullend werken en soms minder relevant aanvoelen. De opzet met meerdere verhaallijnen zorgt voor afwisseling, maar versterkt ook het gevoel dat deze aflevering vooral bedoeld is om eerdere ontwikkelingen samen te brengen en door te schuiven naar een naderende climax.
De pacing is een van de grootste aandachtspunten. De openingsuren zijn langzaam en vol herpositionering van vaste personages — niet zozeer om nieuwe spelers wegwijs te maken, maar om loyale fans weer in het web van relaties en intriges te plaatsen. Wie doorzet, wordt beloond: zodra het verhaal momentum krijgt neemt de spanning toe en leveren veel wendingen consequenties op voor de bredere serie. De eindfase voelt intens en doelgericht, waardoor het duidelijke gevoel van pay-off zichtbaar wordt voor spelers die al jaren investeren in de wereld.
Qua gameplay bouwt Beyond the Horizon grotendeels voort op systemen uit Daybreak en Daybreak II: hoofdstukken, sidequests, dungeons en terugkerende mechanics zoals de Grim Garten, die met quality-of-life-verbeteringen prettiger speelt. Tegelijkertijd blijft het quartz- en orbment-systeem — fundamenteel voor karakteropbouw en gevechten — verwarrend en onhandig in uitwerking; menu’s en functies zijn verspreid en kleine aanpassingen vergen nodeloos veel tijd. Sidecontent voelt vaker als herhaling dan als zinvolle verdieping, waardoor veel zijmissies de voortgang uitremmen zonder narratieve meerwaarde.
De game is omvangrijk — wie elk zijpad volgt kan richting honderd uur gamen — en vereist daardoor aanzienlijke toewijding. Visueel is dit volgens de review de beste Trails-iteratie tot nu toe: verbeterde animaties, sterker camerawerk en een sfeervolle soundtrack, al blijven engine-beperkingen en inconsistente gebiedskwaliteit zichtbaar. Een ander kritiekpunt is het gebrek aan een noemenswaardige post-game; waar Daybreak II na de aftiteling nog extra ruimte bood, voelt Beyond the Horizon definitief afgerond, wat teleurstellend is na een lange speelsessie.
Samengevat: Falcom verandert zijn formule niet maar scherpt hem aan. Beyond the Horizon is een overtuigend, soms teder en soms frustrerend scharnierpunt in een decennialange saga — een titel die het meest versnelt voor wie al jaren met de serie meereist, maar weinig vergevingsgezind is voor nieuwe spelers of degenen die vooral op zoek zijn naar losse, toegankelijke avonturen.