RIN: The Last Child

In dit artikel:

RIN: The Last Child is een 2D-platformer waarin spelers spreuken samenstellen en met runes aanpassen. Hoewel er duizenden combinaties mogelijk zijn, blijft het systeem oppervlakkig: de game stimuleert experimenten nauwelijks en de eerste aanvallen volstaan vrijwel het hele spel. Ook de extra vaardigheden voor het verkennen van nieuwe gebieden voelen weinig origineel aan.

De wereld lijkt sterk op een generieke Castlevania-achtige Metroidvania, met herkenbare gebieden, vijanden en trucs die vooral van kleur veranderen. De grote levels zijn vaak leeg en sluiten slecht op elkaar aan, waardoor ze meer als losse speelvelden aanvoelen dan als een samenhangende wereld. In een gebied is het bovendien voor kleurenblinde spelers moeilijk te onderscheiden welke delen van de achtergrond gevaarlijk zijn.

Het grootste probleem is de besturing. Aanvallen en springen reageren telkens enkele milliseconden te laat, waardoor bewegen en vechten zweverig en frustrerend aanvoelen. Volgens de recensent kunnen patches dit mogelijk verbeteren, maar het fantasieloze levelontwerp blijft een fundamenteel probleem. Daardoor slaagt RIN: The Last Child er ondanks zijn interessante spreukidee niet in een goede platformer te worden.