Silent Hill: Townfall Review

In dit artikel:

Silent Hill: Townfall volgt Simon, die in 1996 wakker wordt in het water bij het verlaten dorp St. Amelia op een Schots eiland. Het dorp is omhuld door mist en wordt geteisterd door vreemde geluiden, monsters en aanwijzingen over C.E.G., een organisatie die met tragische verliezen wordt geassocieerd. Wie Simon is en wat hij met de gebeurtenissen te maken heeft, vormt de kern van het mysterieuze verhaal.

De game wijkt af van de meeste eerdere Silent Hill-titels door het eerstepersoonsperspectief. Dat versterkt de beklemming, vooral dankzij de sterke graphics en het uitstekende geluidsontwerp. Simons hoorbare en voelbare hartslag maakt de spanning extra tastbaar. De schaarse wapens en voorraden moedigen spelers aan monsters te ontwijken, te sluipen en vijanden af te leiden met bijvoorbeeld flessen, bakstenen, radio’s of autoalarmen. Gevechten met een houten balk zijn mogelijk, maar voelen riskant en oncomfortabel.

Een opvallend hulpmiddel is de draagbare CRTV. Daarmee kan Simon frequenties zoeken die zowel flarden uit het verleden als de locaties van vijanden tonen. Omdat slechts één monster tegelijk gevolgd kan worden, blijven oplettendheid en voorzichtigheid noodzakelijk. Het apparaat wordt bovendien beperkt ingezet, waardoor de vondst effectief blijft.

Het verhaal wordt vanuit meerdere personages verteld en combineert body horror met een terughoudende, desoriënterende vertelstijl. De gebeurtenissen lopen geregeld door elkaar, terwijl het goede acteerwerk – vooral van zuster Zoë – de personages geloofwaardig houdt. De game geeft spelers veel vertrouwen bij het oplossen van puzzels en het volgen van aanwijzingen, maar dat leidt soms tot frustratie. Kleine gemiste details kunnen lang rondzoeken veroorzaken en enkele puzzels voelen geforceerd aan. Ook een achtervolgingssectie verliest zijn spanning door herhaalde insta-kills. Townfall overtuigt daardoor vooral met sfeer, audio en mysterie, maar laat steken vallen in navigatie en sommige gameplay-ontwerpen.