Silent Hill: Townfall | REVIEW

In dit artikel:

Silent Hill: Townfall bewijst volgens de bespreking dat de serie niet afhankelijk is van het gelijknamige Amerikaanse stadje. Ontwikkelaar Screen Burn Interactive, bekend van onder meer Observation, verplaatst de horror naar St. Amelia, een klein kustplaatsje aan de Schotse kust in de jaren negentig. De herkenbare omgeving met winkels, woningen, telefooncellen, oude auto’s en technologie uit die periode oogt aanvankelijk vertrouwd, maar verandert door mist, verval en bovennatuurlijke gebeurtenissen langzaam in een nachtmerrieachtige wereld.

De speler kruipt in de huid van Simon Ordell, die om onduidelijke redenen in het verlaten St. Amelia belandt. Zijn zoektocht naar antwoorden groeit uit tot een psychologische afdaling waarin werkelijkheid en nachtmerrie steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden zijn. Het verhaal onderzoekt, mede via de personages Zoe en Richard, thema’s als schuld, schaamte, verantwoordelijkheid en trauma. Niet alles wordt expliciet uitgelegd, maar juist de open plekken en meerdere eindes houden de gebeurtenissen ook na de aftiteling interessant.

Een belangrijke vernieuwing is het first-personperspectief. Daardoor voelt verkenning directer en claustrofobischer: smalle gangen, donkere kamers en onverwachte bewegingen komen dichterbij, terwijl de speler minder overzicht heeft. De camera is bovendien verwerkt in puzzels en ontmoetingen, bijvoorbeeld wanneer Simon om hoeken kijkt of vanuit dekking probeert te bepalen of een route veilig is. Tijdens gevechten kan het perspectief echter onoverzichtelijk worden. Toch voelt de keuze bewust ontworpen en niet als een simpele aanpassing van een bestaande formule.

De opvallendste nieuwe gameplayfunctie is de CRTV, een draagbare televisie waarmee Simon beelden, radiosignalen en frequenties kan opvangen. Het apparaat helpt bij het vinden van aanwijzingen en puzzeloplossingen en kan soms laten zien waar monsters zich in de mist bevinden. Daardoor ontstaat spanning tussen wat de speler zelf ziet en wat het scherm onthult. Vooral in het eerste deel werkt dit sterk, maar later wordt de CRTV minder belangrijk dan aanvankelijk wordt beloofd, waardoor een kans op een echt centrale spelmechaniek onbenut blijft.

Townfall draait minder om vechten dan sommige eerdere delen. Simon is kwetsbaar, munitie is schaars en vluchten, afleiden of verbergen is meestal verstandiger dan een confrontatie aangaan. Dat levert sterke momenten op wanneer een monster hoorbaar dichtbij is, maar onzichtbaar blijft. De beperkte vijandvariatie, eenvoudige aanvalspatronen en soms onvoorspelbare stealth halen later wel wat spanning weg.

De puzzels zijn over het algemeen consistenter. Ze gebruiken computers, telefoons, documenten en andere voorwerpen die logisch passen bij de jarennegentigsetting. Spelers moeten informatie verzamelen, verbanden onthouden en zelf oplossingen afleiden. Enkele puzzels aan het einde zijn echter zo vergezocht dat het verschil tussen mysterie en onduidelijkheid vervaagt.

De grootste kracht van Townfall blijft de sfeer. De mist, verlaten straten, vervormde Otherworld-versies van eerder bezochte locaties, sterke licht- en schaduweffecten en zorgvuldig ontworpen geluiden zorgen voortdurend voor ongemak. Voetstappen, krakende deuren en stilte worden effectief ingezet zonder voortdurend op muziek of schrikmomenten te leunen. De Schotse setting geeft de game daarnaast een eigen identiteit, terwijl de psychologische horror, de Otherworld en het gevoel van dreiging herkenbaar Silent Hill blijven.

De game is daardoor geen nieuwe klassieker en niet ieder gameplayonderdeel houdt hetzelfde niveau vast. Vooral de afnemende rol van de CRTV, het wisselvallige vechtsysteem en de beperkte vijandvariatie zijn duidelijke minpunten. Toch is Silent Hill: Townfall volgens de bespreking een geslaagde en sfeervolle toevoeging aan de reeks. Het verhaal en de locatie maken indruk en tonen dat de vertrouwde mist ook buiten het oorspronkelijke Silent Hill overtuigend kan werken.