Starfield PS5 Review - Groot, traag en verrassend moeilijk weg te leggen

In dit artikel:

Starfield heeft voor mij de typische Bethesda-curve: traag en soms stroef in de eerste uren, maar zodra de systemen en verhaallijnen beginnen te klikken, wordt het spel moeilijk weg te leggen. Het kantelpunt kwam tijdens de Terrormorph-questline, een aliendreiging die uitgroeit tot een grotere verhaallijn en me de ruimte gaf om een eigen koers te varen. Dat leidt tot persoonlijke, vaak grappige momenten — vreemde crewleden, culten met bizarre regels en onverwachte manieren om conflicten te omzeilen — die het spel tot een sterke sandbox maken.

Gameplay voelt solide: schieten heeft gewicht, wapens onderscheiden zich duidelijk en het wisselen tussen speelstijlen verloopt soepel. Keuzes en dialogen bieden genoeg mogelijkheden om situaties anders aan te pakken; investeren in overtuigingskracht blijft een betrouwbare manier om problemen te ontwijken of groepen tegen elkaar uit te spelen. Tegelijkertijd vielen systemen zoals grondstofmijnen en basisbouw bij mij minder in de smaak, en sommige mechanieken worden summier uitgelegd, wat verwarring kan geven in de beginfase.

Op PlayStation 5 en PS5 Pro draait Starfield stabiel; ik ervoer slechts één crash en vooral op de Pro ziet het er visueel sterk uit. Toch duiken ook de bekende Bethesda-ruisjes op: personages die in de grond verdwijnen, late inlaadmomenten tijdens landingen en occasionele animatie- of positioneringsfouten. Die glitches zijn zelden spelbrekend maar herinneren aan Bethesda’s eigenheid.

Bij de PS5-release is nieuwe content aanwezig: de auteur heeft niet veel met de Terran Armada-DLC gespeeld, maar prijst de gratis Free Lanes-update. Die laat je tussen planeten cruisen en onderweg encounters tegenkomen — een leuke toevoeging voor wie van ruimtereizen houdt, al legt het soms ook de leegte van de ruimte bloot. Al met al geen spektakel bij de start, maar zodra Starfield zijn snaar raakt biedt het veel speelplezier en ruimte voor persoonlijke verhalen.