Street Fighter Review

In dit artikel:

De nieuwe Street Fighter-film van regisseur Kitao Sakurai speelt zich af in 1993 en probeert nostalgie voor de franchise te combineren met een moderne aanpak. Die keuze werkt in het voordeel van de film: de jaren 90 maken het geloofwaardig dat Ryu en Ken elkaar uit het oog zijn verloren en dat een geheim vechttoernooi niet direct online bekend wordt. Ook de kostuums, arena’s en overdreven schurk passen beter binnen die tijdsperiode.

Ryu (Andrew Koji) en Ken (Noah Centineo) waren ooit als broers, maar leven na een tragische gebeurtenis ieder hun eigen leven. Ryu heeft zich teruggetrokken, terwijl Ken een gevallen superster is. Slechterik Bison (David Dastmalchian) wil Ryu’s krachten bemachtigen en organiseert daarom het tweede World Warrior Tournament. Via de mysterieuze Chun-Li probeert hij Ryu terug in de ring te lokken. Uiteindelijk besluiten zowel Ryu als Ken mee te doen. Bekende personages als Guile, Zangief, Balrog en Vega verschijnen eveneens.

De film wisselt komedie en drama af. Sommige oneliners en pogingen om cool te zijn werken niet, maar de jaren 90-uitstraling zorgt geregeld voor een glimlach. Tegelijk behandelt het verhaal serieuze thema’s als verlies, familie, vriendschap en zelfontdekking. De snelle overgangen tussen die verschillende tonen voelen echter vaak onnatuurlijk aan.

Ook het verhaal zelf is rommelig. Hoewel de voorbereiding op het toernooi de centrale lijn vormt, zijn er te veel personages en plotwendingen, waardoor niet iedereen voldoende aandacht krijgt. Animefragmenten sluiten aan bij eerdere Street Fighter-producties, maar verliezen later hun effect en halen de kijker juist uit het verhaal.

Liefhebbers die een uitgebreid toernooi à la de film uit 1994 verwachten, komen bovendien bedrogen uit. Er zijn veel gevechten, waaronder een vermakelijke barfight, maar van de eigenlijke wedstrijd wordt weinig getoond. In plaats daarvan krijgen komiek Andrew Schulz, presentator Eric André en UFC-vechter Alexander Volkanovski opvallend veel ruimte, wat eerder afleidt dan toevoegt. Jason Momoa heeft een korte, opvallende cameo die ondanks het komische randje overtuigt. Olivier Richters is als Zangief wel aanwezig, maar krijgt weinig screentijd. De film bevat daarmee duidelijke charme, maar de onevenwichtige toon, overvolle plot en beperkte uitwerking van het toernooi houden hem tegen.