Stupid Never Dies Review

In dit artikel:

Stupid Never Dies is een roguelike waarin de speler de onsterfelijke zombie Davey bestuurt. Tijdens een apocalyps wordt hij verliefd op Julia, een bevroren mensenmeisje, en probeert hij haar weer tot leven te wekken. Dat verhaalelement doet denken aan Warm Bodies, maar Davey’s obsessieve gedrag wordt nauwelijks kritisch benaderd. De rest van het verhaal is interessanter: de game schetst een bizarre, absurde wereld vol vreemde personages, actuele thema’s en onverwachte ideeën. De warrige vertelling en humor doen soms denken aan de games van Suda51, maar Stupid Never Dies heeft voldoende eigen smoel.

De voortgang volgt een ongebruikelijke roguelike-structuur. Iedere run voert Davey door een willekeurig gegenereerde kerker, meestal tot een baas op de diepst beschikbare verdieping. Na diens nederlaag keert hij terug naar zijn basis, waar een nieuw deel van het verhaal begint en extra verdiepingen, biomen, vijanden en power-ups worden vrijgespeeld. Daardoor wordt de wereld geleidelijk groter, terwijl de route door de game relatief lineair blijft.

De gevechten zijn conventioneler. Spelers wisselen snelle en krachtige aanvallen af met speciale vaardigheden en kunnen aanvallen pareren voor een sterke tegenaanval. Ondanks de betrokkenheid van ontwikkelaars met ervaring bij Devil May Cry en Resident Evil voelen de besturing en actie soms houterig en eenvoudig aan. De belangrijkste vernieuwing is dat Davey lichaamsdelen van vijanden kan opeten. Bij gewone vijanden levert dat gezondheid of tijdelijke vaardigheden op; elitevijanden geven toegang tot andere vormen, zoals een weerwolf, harpij of cycloop. Die vormen hebben elk een eigen speelstijl en een willekeurige speciale vaardigheid, waardoor de gevechten minder eentonig worden.

Daarnaast kunnen spelers Davey aanpassen via vier uitrustingsslots en upgrades die tijdens runs verschijnen. Daarmee zijn uiteenlopende builds mogelijk, bijvoorbeeld gericht op aanvallen, verdediging of statuseffecten. Specialisatie blijft echter afhankelijk van geluk: geschikte vormen, upgrades en bazen verschijnen niet altijd op tijd, terwijl een vorm na drie levels verdwijnt. Daardoor zijn algemene, betrouwbare builds vaak aantrekkelijker dan gespecialiseerde strategieën.

De game voorkomt frustratie door permanente vooruitgang. Geld kan worden uitgegeven aan meta-upgrades en stijlen en vaardigheden stijgen in niveau wanneer ze worden gebruikt, ook na een mislukte run. Bovendien verhoogt elke verslagen vijand blijvend de XP-modifier, waardoor Davey steeds sneller sterker wordt. Zo beloont Stupid Never Dies volharding: wie vaak genoeg opnieuw begint, komt uiteindelijk steeds verder. De gameplay is niet altijd verfijnd, maar de absurde wereld, creatieve vijandvormen en slimme voortgangsstructuur houden de game meestal boeiend.