Styx: Blades of Greed
In dit artikel:
Styx: Blades of Greed zet de traditie van de serie voort: stealth is niet een keuzemogelijkheid maar de kern van de gameplay. In tegenstelling tot veel moderne titels die sluipen als een optie aanbieden, dwingt deze game je om stilstand, observatie en planning te belonen. De speler bestuurt opnieuw de cynische, overlevingsgerichte figuur Styx en moet voornamelijk infiltreren, stelen of bepaalde punten bereiken zonder alarm te slaan.
De grootste troef van Blades of Greed is het leveldesign. Omgevingen zijn vaak verticaal opgezet en bieden meerdere toegangswegen: balken en richels om bovenlangs te glippen, ventilatieschachten en kruiproutes voor onderdoor, en verborgen ramen of achterdeurtjes die je pas ontdekt wanneer je even stilstaat. Die variatie maakt elk level tot een kleine puzzel — vooral doordat missies regelmatig eisen dat je quartz verzamelt. Dat dwingt je om niet alleen van A naar B te lopen, maar routes, opslagruimtes en afgesloten kamers te verkennen. De tools die Styx heeft (afleiding, verstoppen, routes openen) geven je bovendien genoeg opties om improviserend problemen op te lossen. Wanneer een zorgvuldig uitgezette infiltratie lukt zonder alarm, levert dat echt voldoening op — precies wat veel stealthfans missen in actiegerichte games.
Tegelijk kent de game duidelijke tekortkomingen. Het verhaal is functioneel en weinig meeslepend: typische intriges rond hebzucht en roofgoed, met personages die weinig ontwikkeling doormaken en cutscenes die vooral dienen om missies te verbinden. Daardoor speel je vooral door vanwege de levels, niet vanwege een sterke verhaallijn.
Combat vormt het zwakste punt. Styx is kwetsbaar en open confrontaties voelen houterig en onhandig aan. Animaties en de gevoeligheid van de contactmechanieken geven weinig controle, waardoor een onverwachte ontdekking of een kleine techniekfoutje snel leidt tot frustrerende gevechten die meer noodoplossing dan plezier zijn. Het systeem werkt als nooduitgang, niet als volwaardig vechtsysteem — en tegen meerdere vijanden is het vaak kansloos.
Technisch laat Blades of Greed eveneens steken vallen. Visueel zijn er momenten met aantrekkelijke settings (bijvoorbeeld jungle- of schuilplaatsgebieden), maar over het algemeen lijkt de weergave laaggeresolutioneerd en vaak opgeblazen, wat leidt tot een blurry beeld. De grootste hinder vormt de performance: stotteringen en haperingen — typisch bij delen die veel moeten laden — en problemen met late texture‑loading halen je uit de ervaring. Die bugs en inconsistenties ondermijnen de immersie precies op momenten waarop de game juist vloeiend moet aanvoelen.
Kortom: Blades of Greed is een degelijke, soms zelfs sterke stealthgame voor wie houdt van bedachtzaam en methodisch sluipen. Het biedt slimme, ruim opgezette levels en beloont het plannen en herhalen van routes. Maar de titel mist afwerking: een vlak verhaal, onprettige gevechten en technische problemen verminderen de kwaliteit en maken het geen eenvoudige aanrader voor iedereen. Fans van de Styx-reeks of spelers die een zuivere stealth-ervaring zoeken zullen er veel plezier aan beleven; wie een gepolijst geheel of meer dynamische actie verwacht, komt mogelijk bedrogen uit.