Styx Blades of Greed | REVIEW
In dit artikel:
Cyanide Studio brengt het derde deel in de stealthserie rond Styx: Blades of Greed. De game draait opnieuw om de kleine, sarcastische goblin Styx en legt de nadruk op sluipen en plannen in plaats van rechttoe-rechtaan vechten. Centraal staat de strijd om Quartz, een zeldzame grondstof waar mens-, elf- en orkrijken elkaar beconcurreren — voor Styx vooral een kans om zichzelf te verrijken, niet om de wereld te redden.
Gameplay en niveauopbouw
Blades of Greed bouwt voort op de kenmerkende verticaliteit van de reeks: grote, verticaal gelaagde levels met meerdere toegangen en paden. Je kruipt over daken, balanceert op richels en zoekt donkere gangen op om vijanden te omzeilen. De missiegebieden zijn groter en minder lineair dan voorheen; meerdere doelen per locatie en de mogelijkheid om eerder bezochte plekken met nieuwe krachten opnieuw te benaderen geven meer vrijheid en een natuurlijke progressie.
Nieuwe mechanics
Een belangrijke toevoeging zijn uitgebreide Quartz-krachten waarmee je vijanden kunt manipuleren of tijdelijk situaties kunt versoepelen. Die vaardigheden voegen een strategische laag toe zonder de game op simpelheid te trimmen: nadenken blijft essentieel. De keuzevrijheid om dodelijk of non‑lethal te werk te gaan verhoogt de replaywaarde.
Sterke punten
De stealthcore is overtuigend: observeren, patrouilles uitpluizen en precies timen voelt bevredigend. Geluid en subtiele muziek dragen sterk bij aan de spanning; voice acting — vooral Styx’ sarcastische stem — geeft karakter. Voor liefhebbers van pure infiltratie biedt de titel tientallen uren content (ongeveer twintig uur gemiddeld), met veel mogelijkheden om verschillende routes en speelstijlen uit te proberen.
Zwakke punten
De narratieve presentatie werkt minder goed voor nieuwkomers; het spel veronderstelt kennis van eerdere delen, waardoor politieke context en motivaties vaak vaag blijven. Technisch presteert de game wisselend: besturing is soms onhandig (sprongen en klimacties reageren niet altijd precies), animaties en texturen voelen soms herhaaldelijk of minder gepolijst aan. De AI is meestal adequaat maar kan inconsistent detecteren — soms ongewoon snel, dan weer traag — wat frustratie kan veroorzaken. Ook sommige missies lijden onder herhaling: veel opdrachten volgen hetzelfde patroon van infiltreren, stelen en vluchten.
Conclusie
Blades of Greed is een ambitieuze stap voor de serie: grotere gebieden, nieuwe krachten en meer speelvrijheid tillen de stealthervaring hoger, maar technische onvolkomenheden, wisselende AI en een niet altijd toegankelijke verhaallijn houden het spel uit topvorm. Voor spelers die geduld en gedetailleerde planning waarderen is het een aanrader; wie juist snelle actie zoekt, zal er minder plezier aan beleven.