Terrible Lizards review - Doet zijn naam eer aan

In dit artikel:

In de horrorgame Terrible Lizards van WDR Studios, Behaviour Interactive en Digital Pyamas kruipt de speler in de huid van Jordan, een jonge ingenieur die met autopech strandt op Route 66. Daar ontdekt hij Dalton’s Dino’s, een verlaten pretpark op de fossielenrijke Morrison Formation. Het complex combineert een interactief museum, een ouderwets amusementspark en een winkelcentrum, maar verkeert in verval. Jordan probeert te achterhalen wat er is gebeurd, terwijl hij wordt geconfronteerd met gemuteerde prehistorische reptielen.

De game heeft volgens de recensent echter een bijzonder zwak verhaal. Het schrijfwerk leunt zwaar op clichés, de dialogen zijn weinig overtuigend en de voice-acting wisselt sterk in kwaliteit. Jordan wordt bovendien neergezet als een irritante en voortdurend klagende protagonist die alles hardop uitlegt. Zijn motivaties veranderen regelmatig, zijn relaties met andere personages voelen ongeloofwaardig en de belangrijkste plotwendingen zijn al snel voorspelbaar.

Wel heeft Terrible Lizards aanvankelijk enige charme. De combinatie van aandoenlijke mascottes en horror doet denken aan Five Nights at Freddy’s: Security Breach. De game probeert niet voortdurend eng te zijn, maar biedt sfeervolle omgevingen, verzorgd creature- en productdesign en verwijzingen naar onder meer Jurassic Park en Planet Dinosaur. Die charme neemt volgens de recensent later af, vooral tijdens de lange gedeelten waarin de speler door grotten moet lopen.

Het meest onderscheidende onderdeel is de gameplay: naast mascottehorror is Terrible Lizards een first-person platformgame. In het avontuur van ongeveer vijf uur klimt, rent, slingert en springt Jordan door verschillende omgevingen. Ondanks zijn achtergrond als ingenieur beweegt hij opvallend atletisch. De platforming zelf wordt als het sterkste onderdeel beschouwd. De besturing reageert meestal goed en achtervolgingen hebben een prettige flow en timing.

De combinatie van platforming en horror blijkt echter nauwelijks meerwaarde te bieden. Door de extreem frequente checkpoints heeft falen vrijwel geen gevolgen. Een gemiste sprong, een dodelijke val of een ontmoeting met een monster leidt doorgaans slechts tot een directe nieuwe poging. Daardoor verdwijnt de spanning en wordt de speler onzorgvuldig. De achtervolgingen zijn bovendien voorspelbaar: soms gaat het om vooraf vastgelegde scènes, terwijl monsters in open gebieden gemakkelijk te ontwijken zijn. Hun gedrag blijft beperkt tot achter de speler aan rennen en kort daarna opgeven, waardoor ze weinig verrassend of dreigend overkomen.

Ook het leveldesign houdt de game tegen. De omgevingen voelen vaak generiek en zitten vol typische videogame-elementen, zoals willekeurige planken, platformen en gele verf die de route aangeven zonder logisch onderdeel van de wereld te zijn. Jordan benoemt daarnaast voortdurend welke route of oplossing de speler moet nemen, waardoor er weinig ruimte overblijft om zelf iets te ontdekken. Een repetitief spelritme maakt het geheel nog voorspelbaarder.

Technische problemen versterken de negatieve indruk. Tijdens het platformen kan Jordan door de map heen glippen, waardoor een level opnieuw moet worden gestart. Daarnaast loopt de audio in sommige live-actionbeelden niet synchroon en zijn er framedrops, vooral tijdens instortende omgevingen. Het beeld kan daarbij enkele seconden bevriezen, met mogelijk een gemiste sprong en een dodelijke val als gevolg. Volgens de recensie had Terrible Lizards meer potentie gehad als de makers zich volledig op de platforming hadden gericht; als horrorervaring en genrecombinatie stelt de game vooral teleur.