The Adventures of Elliot: The Millennium Tales

In dit artikel:

The Adventures of Elliot: The Millennium Tales is een nieuwe franchise van dezelfde makers achter Octopath Traveler en Bravely Default, maar speelt duidelijk anders: geen turn-based RPG, maar een actievolle 2D-avonturengame met veel platformelementen. Grafisch en muzikaal voelt de game vertrouwd aan voor liefhebbers van die eerdere titels — de stijl en soundtrack zijn fraai — maar dat visuele DNA begint volgens de schrijver te vervagen omdat veel van die games te veel op elkaar lijken.

Gameplay mix: in plaats van klassieke turn-based gevechten is de mechaniek een kruising tussen Ys-achtige actie, de open verkenning van Breath of the Wild (in 2D-vorm) en het platformwerk van Alundra. Kerkers en tempels zitten vol verplaatsbare pilaren, bewegende platforms en trials waarbij behendigheid en timing centraal staan. Er is een item om tijdelijk te zweven dat moeilijkere uitdagingen versoepelt, waardoor platformsegmenten optioneel te temmen zijn. Je draagt twee wapens tegelijk en kunt snel wisselen; sommige wapens zoals bommen hebben extra toepassingen. Daarnaast zijn er vijf spreuken gekoppeld aan een fee-compagnon, Faie, die regelmatig tips en opmerkingen geeft en volgens de recensent irritant veel herhaalt — vergelijkbaar met Navi uit Ocarina of Time. Een andere tijdelijke metgezel veelal hetzelfde probleem.

Verhaal en structuur: je speelt Elliot, geroepen door de koning om via verschillende tijdperken het koninkrijk te redden omdat een vervloekte prinses een magische barrière in stand houdt. Het verhaal beslaat ongeveer twintig uur; de auteur raakte vooral geboeid door gameplay in het eerste deel en door plotontwikkelingen in de laatste tien uur, waarin losse draadjes bevredigend samenkomen. Sommige plotwendingen zijn voorspelbaar, maar het geheel werkt.

Kritiekpunten: ondanks de meerlagige tijdinstellingen voelt het spel te veel vertraagd door herhaling: locaties, grotten en zelfs bazen worden regelmatig hergebruikt met weinig variatie tussen tijdperken. Omdat er geen experience points zijn, vermindert de motivatie om vijanden te lijf te gaan; geld blijft wel relevant maar wordt later minder nodig. Ook wordt geklaagd dat de grafische stijl te veel overeenkomsten vertoont met eerdere titels van hetzelfde team.

Eindoordeel: de game verrast positief als een toegankelijk, onderhoudend tussendoortje met zo’n twintig uur speelduur. Niet revolutionair, wel prettig voor fans van Alundra, Ys of 2D-Zelda’s die zin hebben in een lichtere, comfortabele ervaring.