The Adventures of Elliot: The Millennium Tales Review

In dit artikel:

Een paar weken geleden speelde ik een preview van The Adventures of Elliot: The Millennium Tales; nu, na bijna veertig uur en het zien van de aftiteling, blijkt het spel een veelbelovende start van een nieuwe serie te zijn. Je kruipt in de huid van Elliot, een huurling die in het koninkrijk Huthor wordt gestuurd om mysterieuze, pas ontdekte ruïnes te verkennen. Het koninkrijk wordt beschermd door een magische barrière die door de prinses in stand wordt gehouden, maar kwaadaardige krachten bedreigen die laatste toevluchtsoord van de mensheid, waardoor Elliot op een gevaarlijke missie wordt gestuurd — met genoeg vrijheid om van de route af te wijken en te verkennen.

Speelstijl en mechanieken roepen onmiskenbaar klassiekers als The Legend of Zelda en Chrono Trigger op: zwaard, schild en de hulp van een fee-achtig personage, Faie, die vijf unieke krachten heeft en onmisbaar is voor veel puzzels. Een voorbeeld is haar Inflame-vaardigheid waarmee ze voorwerpen en vijanden in vuur zet om nieuwe paden te openen. Het menu is overzichtelijk ingericht en het Quest-tabblad houdt je voortgang bij en geeft nuttige hints voor sidequests; dat scheelt veel zinloos rondlopen. Sidequests zijn veelal fetch-quests, maar ze verdiepen personages, leveren geld of nuttige gadgets op en kunnen unieke wijzers voor je kompas vrijspelen waarmee je wapens, magiefonteinen en zelfs verzamelobjecten op de kaart kunt tonen.

Wapens komen in drie sterktes en variëren van zwaard en boog tot boemerang en hamer (de hamer gebruik je vooral om obstakels weg te slaan). In gevechten bleek ik vaak terug te vallen op het klassieke zwaard-en-schild: correct timen van blokkades maakt vijanden duizelig en opent de weg voor krachtige counters. Hierdoor wordt de game al gauw relatief gemakkelijk. De wereld zelf zit vol grotten, geheimen en collectibles, maar de gameplay verandert na de eerste uren weinig.

Het spel draait om vier tijdsperiodes die qua layout sterk overlappen; dat maakt navigeren snel, maar vermindert aanvankelijk het gevoel dat tijdreizen wezenlijk invloed heeft op gameplay of verhaal. Toch zijn er meerdere eindes die afhangen van hoe je de wereld onderzoekt, wat replaywaarde biedt. Personages die je ontmoet kunnen later kleine tot grotere rollen krijgen, maar sommige missies worden vaag aangekondigd, wat bij het vrijspelen van het derde einde tot frustratie kan leiden. Ook de pathfinding kan in het begin beter; je moet de wereld nog leren kennen.

Op audiovisueel vlak schittert The Adventures of Elliot: uitstekende HD-2D-graphics met veel details, sterke particle effects en indrukwekkende, vaak gigantische eindbazen. Muziek en voice-acting zijn eveneens van hoog niveau. Eén irritatiefactor is Faie’s soms overduidelijke en opdringerige feedback bij visuele aanwijzingen.

Kort gezegd: The Adventures of Elliot levert een charmante, visueel prachtige en toegankelijk vormgegeven RPG-ervaring die stevig leunt op verkenning en klassieke mechanieken. Kleine tekortkomingen in variatie, hinting en moeilijkheidsbalans houden het van perfectie, maar als eerste aflevering van een nieuwe serie zet het een sterke basis neer met genoeg redenen om terug te keren voor andere eindes.