The Blood of Dawnwalker | REVIEW

In dit artikel:

The Blood of Dawnwalker is de eerste RPG van de Poolse studio Rebel Wolves, opgericht door voormalige ontwikkelaars van The Witcher 3. De game speelt zich af in het gotische veertiende-eeuwse Oost-Europa, in de compacte regio Vale Sangora, waar vampieren de macht hebben overgenomen.

De speler kruipt in de huid van Coen, een jonge man die tijdens een vampieraanval wordt besmet. Overdag blijft hij grotendeels mens, terwijl hij ’s nachts verandert in een vampier. Zijn familie is gevangengenomen door de machtige vampier Brencis. Coen krijgt dertig dagen en nachten om hen te redden, waardoor tijd in deze RPG meer is dan een verhaalelement: de klok tikt daadwerkelijk door.

Elke dag die Coen besteedt aan verkenning, zijmissies of het helpen van inwoners, brengt hem niet dichter bij zijn familie. Sommige opdrachten zijn alleen overdag of ’s nachts beschikbaar, terwijl personages kunnen verdwijnen of sterven als de speler te lang wacht. Daardoor is het onmogelijk om alles te doen. Keuzes hebben meer gewicht en verschillende spelers kunnen uiteindelijk een heel ander verhaal beleven. De game vermijdt zo de gebruikelijke openwereldformule waarin spelers onbeperkt iedere activiteit kunnen afwerken. De relatief kleine wereld biedt bovendien ruimte voor meer uitgewerkte locaties en personages.

Ook Coens dubbele aard bepaalt de gameplay. Als mens vecht hij vooral met een zwaard, waarbij blokkeren, ontwijken en goed getimede counters belangrijk zijn. ’s Nachts krijgt hij toegang tot vampierkrachten waarmee hij sneller, sterker en mobieler wordt. Hij kan zich op manieren verplaatsen die overdag onmogelijk zijn en vijanden op nieuwe manieren aanvallen. Die krachten verbruiken echter bloed, waardoor de speler rekening moet houden met Coens voortdurende bloeddorst. Dat zorgt voor een risico-beloningselement, al had het vampierconcept volgens de beoordeling nog sterker en consequenter uitgewerkt mogen worden. Op sommige momenten voelt Coen nog als een traditionele RPG-held met extra vaardigheden.

De gevechten zijn zwaarder en trager dan in snelle actiegames of typische Soulslikes. Vooral de timing van parries en counters kan voldoening geven. Toch is de combat niet overal overtuigend: bepaalde vijandtypes keren vaak terug, waardoor confrontaties in dezelfde omgeving repetitief kunnen worden. Het systeem is degelijk, maar vormt niet de belangrijkste reden om de game te spelen.

Die rol is weggelegd voor de quests en personages. Rebel Wolves zet regelmatig morele keuzes centraal zonder meteen duidelijk te maken welke optie goed of fout is. Een beslissing die logisch lijkt, kan later onverwachte gevolgen hebben, terwijl sommige keuzes de ene persoon helpen en een andere benadelen. De beste opdrachten voelen als zelfstandige verhalen met geheimen, persoonlijke problemen en consequenties die pas veel later zichtbaar worden.

Vale Sangora versterkt die ervaring met een uitgesproken gotische sfeer. Pest, armoede, religie en vampierlegendes bepalen het beeld van de regio. Overdag oogt de wereld nog menselijk, maar ’s nachts worden dezelfde straten dreigend, komen vampieren in actie en voelt de omgeving veel gevaarlijker aan. Mistige bossen, regenachtige paden en kastelen geven de game een sterke visuele identiteit. De voice acting en personages dragen eveneens bij aan de geloofwaardigheid.

Technisch is de game bij de release minder stabiel. Vooral op pc zijn stotteringen, crashes en andere prestatieproblemen gemeld. Rebel Wolves bracht snel een eerste hotfix uit en kondigde verdere verbeteringen aan, maar de problemen kunnen de sfeer soms doorbreken.

The Blood of Dawnwalker is daarmee geen nieuwe The Witcher, maar probeert juist afstand te nemen van diens klassieke openwereldmodel. De beperkte tijd, betekenisvolle keuzes en wisselwerking tussen Coens menselijke en vampierkant geven de game een eigen identiteit. Het verhaal, de personages en de sfeer zijn de grootste troeven; de repetitieve combat, voorzichtig uitgewerkte vampiermechanieken en technische problemen houden de RPG tegen. Toch laat Rebel Wolves met deze eerste game zien dat een kleinere, geconcentreerde wereld meer indruk kan maken dan een overvolle kaart en dat een onvolledig eerste avontuur juist uitnodigt tot een nieuwe speelronde.