The Last Ninja Collection | REVIEW
In dit artikel:
The Last Ninja Collection brengt op Nintendo Switch drie klassieke Commodore 64-titels samen: The Last Ninja (oorspronkelijk 1987) en de twee vervolgen. De bundel fungeert als tijdcapsule van een era waarin games hoekige pixels, chiptunes en genadige moeilijkheid kenmerkten. Wat opvalt is het isometrische perspectief — een destijds onconventionele, bijna 3D-achtige presentatie waarin je diagonaal over schermen beweegt en complexe omgevingen verkent.
Gameplay is bikkelhard en onverbiddelijk: stroeve, onnauwkeurige besturing volgens moderne maatstaven, pixel-perfecte sprongen en vijanden die weinig foutmarge toelaten. Veel frustratie ontstaat niet zozeer door pure moeilijkheid, maar door gebrek aan uitleg: doelen en oplossingen zijn vaak cryptisch. Tegelijkertijd geeft dat de collectie ook zijn charme; overwinningen voelen echt verdiend, gevechten vereisen timing en positionering, en puzzels belonen doorzettingsvermogen.
Visueel zijn de games uiteraard ouderwets, maar de isometrische levels — tempels, tuinen, stadsdelen — behouden een sterke sfeer. Op de Switch zijn er presentatiemogelijkheden om de originele look te bewaren of licht aan te passen aan moderne schermen. De soundtrack van Ben Daglish steekt er met kop en schouders bovenuit: herkenbare, sfeervolle chiptunes die veel van de nostalgische aantrekkingskracht dragen.
Belangrijk voor hedendaagse spelers: de collectie bevat extra’s zoals verschillende regio-varianten en quality-of-life functies (save states, rewind). Die zijn voor velen geen luxe maar bijna noodzakelijk om door de games heen te komen, zonder de oorspronkelijke ervaring volledig te verbakken. Dit is geen remake of moderne remaster; het is een vrij rauwe, eerlijke heruitgave.
Kort: wie geïnteresseerd is in gamegeschiedenis of fan is van de Commodore 64 krijgt met The Last Ninja Collection een waardevolle, authentieke ervaring. Spelers die moderne tutorials, soepele controls en constante beloningen verwachten, lopen waarschijnlijk vast. Het is een uitnodiging om terug te kijken — en te investeren in geduld.