The Legend of Zelda: Ocarina of Time Hands-On Preview

In dit artikel:

Een preview van de remake van The Legend of Zelda: Ocarina of Time in Frankfurt laat vooral zien hoe trouw Nintendo aan het origineel blijft. Hoewel de game bijna 28 jaar geleden op de Nintendo 64 verscheen, voelde de route door Hyrule voor de speler opvallend vertrouwd. In Kokiri Forest waren opdrachten, locaties en verborgen voorwerpen vrijwel automatisch te herkennen. Tegelijkertijd oogt de wereld dankzij moderne hardware veel rijker en levendiger dan vroeger.

Kokiri Forest is volledig opnieuw opgebouwd, met meer planten, details, bewegende wezens en verbeterde belichting. Kleine aanpassingen voorkomen dat ervaren spelers alles uitsluitend op de automatische piloot doen. Zo ligt het eerste zwaard iets hoger en moet Link over een opening springen om het te bereiken. Link kan bovendien zelf springen; de speler kan daarvoor B of X instellen. De overige besturing is aangepast aan de moderne versie.

Ook het geluid heeft een grote opknapbeurt gekregen. Belangrijke dialogen zijn gedeeltelijk ingesproken, waardoor personages als Saria anders overkomen dan in het origineel. De gesproken taal kan onder meer worden ingesteld op Japans of Duits. Nederlands wordt ondersteund voor de tekst, maar niet voor de voice-acting. De soundtrack is eveneens vernieuwd en klinkt vooral in en rond de Forest Temple indrukwekkender en dreigender.

Tijdens de preview waren Hyrule Field, Castle Town, de Temple of Time en een deel van de Forest Temple speelbaar. Hyrule Field voelde minder als een verzameling afzonderlijke gebieden door omgevingsgeluiden, stromend water, levendiger vijanden en meer detail. In Castle Town behouden inwoners en locaties hun herkenbare identiteit, maar zorgen uitgebreidere modellen, animaties en kleine decorstukken ervoor dat de stad meer als een bewoonde plek aanvoelt. Gesprekken zijn uitgebreid met nieuwe onderwerpen en extra informatie. Spelers kunnen wel aangeven dat ze geen uitgebreide uitleg nodig hebben, wat vooral voor kenners belangrijk is.

De Temple of Time profiteert sterk van de nieuwe presentatie. Verbeterde belichting, details in het plafond en de grotere schaal geven de iconische locatie een grandeur die spelers vroeger deels zelf moesten invullen. In de Forest Temple bleef de opzet grotendeels intact, maar voegde Nintendo verschillende quality-of-life-aanpassingen toe. Visuele aanwijzingen maken duidelijker welke voorwerpen kunnen worden gebruikt en geven meer informatie over de positie van draaiende kamers. Ook zijn sommige kamers subtiel gewijzigd: een gat tijdens een gevecht tegen een Stalfos is bijvoorbeeld vervangen door een poel met zuur. Het gevecht met Phantom Ganon leek grotendeels trouw aan het origineel.

Die verduidelijkingen maken het spel toegankelijker, maar roepen ook vragen op. Als puzzels te veel extra aanwijzingen krijgen, kan Nintendo een deel van het denkwerk van de speler wegnemen. Bovendien blijft onzeker of de remake genoeg nieuwe puzzels en situaties bevat om spelers die het origineel meerdere keren hebben uitgespeeld opnieuw uit te dagen.

De eerste indruk is vooral die van een uitgebreide ode aan Ocarina of Time, niet van een volledig heruitgevonden avontuur. De locaties, personages en dungeonstructuur blijven herkenbaar, terwijl besturing, graphics, geluid, dialogen en sfeer naar moderne maatstaven zijn gebracht. Of dat genoeg is voor doorgewinterde spelers moet blijken zodra meer gebieden speelbaar zijn. Voor de previewer was de combinatie van vernieuwing en bijna drie decennia aan herinneringen in elk geval overtuigend genoeg om vooral verder te willen verkennen.