The Way of: De levendige, onderbelichte folklore van South of Midnight

In dit artikel:

Afgelopen week speelde ik South of Midnight op PlayStation 5; de game is vanaf vandaag ook op PS5 en Nintendo Switch 2 verkrijgbaar (oorspronkelijk uit voor Xbox Series en pc, ook via Xbox Game Pass). In plaats van een nieuwe review — er bestaat al een stevige Xbox-review — wil dit stuk vooral uitleggen waarom dit spel meer is dan visuele sfeer of standaard gameplay.

Wie en waar: het verhaal volgt Hazel Flood in Prospero, een fictief stadje dat een geconstrueerde afspiegeling is van het Amerikaanse Deep South. De setting combineert armoede, orkaan-gebonden natuurgeweld en een cultureel palet vol folklore. Hazel blijkt een “Weaver” te zijn: iemand die onderdeel is van het door Compulsion bedachte Grand Tapestry, een spin op het idee dat individuele levens en verhalen met elkaar verstrengeld zijn.

Wat en waarom het opvalt: South of Midnight gebruikt bovennatuurlijke invloeden om heel menselijke thema’s te behandelen — rouw, trauma, raciale en maatschappelijke spanningen, en veerkracht. De game presenteert zich aanvankelijk als magisch sprookje met vreemde wezens en kleurrijke visuals, maar onder die laag schuilen donkere, vaak aangrijpende verhalen die verwijzen naar echte volksverhalen en culturele tradities. In plaats van escapisme is het spel een platform om culturele herinnering en emotie te belichten.

Culturele bronnen en invloeden: de makers halen vrijelijk uit verschillende tradities. Voorbeelden in de game:
- Glass Bottle Trees, ontleend aan West-Afrikaanse/Hoodoo-tradities, worden ingezet als metafoor voor het vangen en helen van negatieve gevoelens.
- Het gebruik van lichtblauw in omgevingselementen refereert aan Gullah-rituelen om Haints af te schrikken.
- Figuren als Two-Toed Tom (een meerval uit lokale mythen) en Huggin’ Molly (een mythische waarschuwing uit Alabama) worden in de game opnieuw vormgegeven, vaak met een duistere maar betekenisvolle context.
- Het verhaal van Benjy illustreert hoe mythen en rouw samensmelten tot motieven over vergeving en de menselijke kant van tragedie.

Gameplay en toon: mechanisch is de game niet baanbrekend — combat is repetitief en platformelementen zijn functioneel maar niet spectaculair. Toch maakt de emotionele impact, de lore en de aandacht voor onderbelichte volksverhalen veel goed. Collectibles, teksten en kleine scenes zitten vol lagen: wie dieper zoekt, krijgt complexere en soms pijnlijke verhalen voorgeschoteld; wie dat niet wil, kan nog steeds van een sfeervolle avontuurservaring genieten.

Concluderend: South of Midnight is vooral een narratieve ervaring die het zuiden van de VS en diens folklore gebruikt om actuele, vaak ongemakkelijke thema’s te verkennen. Koop of speel het niet voor vernieuwende mechanics, maar omdat het verhalen vertelt die aandacht verdienen — over geschiedenis, verlies en heling — verpakt in een sfeervolle, cultureel rijke wereld.