Van Attitude Era tot CM Punk op de cover: Terug naar WWE '13
In dit artikel:
Als doorgewinterde WWE-fan begon de schrijver zijn liefde voor de sport vooral dankzij de videogames: van de oude THQ-titels als Shut Your Mouth en de SmackDown vs. Raw-serie tot de latere 2K-games. Met de aangekondigde release van WWE 2K26 op 13 maart en CM Punk als coveratleet besloot hij terug te blikken op de reeks, te beginnen bij WWE ’13 — de editie waarin de Attitude Era centraal stond en tevens het jaar waarin CM Punk voor het eerst op een cover van een WWE-game prijkte.
WWE ’13 maakte indruk door sterke trailers die veel hype creëerden, met name een clip waarin CM Punk en Stone Cold Steve Austin samenkomen. De game brak met de gebruikelijke Road to WrestleMania-verhalen en koos voor een nostalgische koers: de Attitude Era Mode liet spelers iconische matches opnieuw beleven, compleet met concrete objectives, sfeervolle tussenfilmpjes en een presentatie die de rauwe tv-sfeer van eind jaren negentig wist te benaderen. Subtiele verwijzingen naar WCW en de Monday Night Wars versterkten dat historische gevoel, een focus die volgens de schrijver ook terugkeert in de thematiek rond WWE 2K26.
Technisch markeerde WWE ’13 het einde van het THQ-tijdperk en draaide het op een vernieuwde Predator Technology Engine. Die upgrade leverde zichtbare verbeteringen op: vloeiendere animaties, een realistischer gewichtssysteem (waardoor grote en kleine worstelaars zich geloofwaardiger gedragen) en een homing-mechaniek die aanvallen betrouwbaarder maakte. Voor veel spelers voelde die gameplay-aanpak als een kleine revolutie en heeft WWE ’13 daardoor een hoge nostalgische waarde binnen de moderne titels van de jaren 2010.
Ook de Universe Mode kreeg substantiële uitbreidingen: het werd mogelijk om gemaakte arena’s en aangepaste rosters te gebruiken, shows helemaal naar eigen hand in te richten en zelfs minor shows en house shows toe te voegen — mede ingegeven door input van Paul Heyman. Die vrijheid voedde jarenlange creatieve sessies op fora, waar fans complete fictieve competities bouwden.
Toch had WWE ’13 zwakke punten: de hoogste moeilijkheidsgraad leidde vaak tot eindeloze reversals in plaats van lange, epische wedstrijden en de online-servers waren onbetrouwbaar, wat de multiplayer-ervaring belemmert. Ondanks deze tekortkomingen koestert de schrijver warme herinneringen aan de releaseperiode, de speculaties en uren in Universe Mode.
Het stuk sluit met een uitnodiging aan lezers: wat herinner jij je van WWE ’13 — een klassieker of gemengde gevoelens over die Attitude Era-retrospectief?