Vraag aan de redactie: op welke game was je het meest trots toen je die had uitgespeeld?

In dit artikel:

De redactie vroeg elkaar naar het spel waarbij ze zich het meest trots voelden nadat ze het hadden uitgespeeld. De antwoorden variëren van persoonlijke overwinningen na jarenlang falen tot voldoening na doorbijten in technisch slechte titels, en laten zien dat trots bij gamen vaak meer over emotie en doorzettingsvermogen gaat dan over cijfers op een eindscherm.

- Hades: een collega worstelde jaren met Supergiant’s roguelite. Al tijdens de Early Access kwam hij niet voorbij de eindbaas; bij release bleef hij het opnieuw proberen en gaf uiteindelijk op. Pas vlak voor Hades II, na honderden pogingen en tranen (bijna zijn Steam Deck kapot gegooid), versloeg hij Hades één keer en beschouwt dat als het ‘uitspelen’. Voor hem telt die ene definitieve overwinning, ondanks dat het spel een postgame heeft waarin je meerdere keren moet winnen.

- Sword & Fairy 6: technisch gebrekkig en met Chinese voice acting die de speler afschrikte, was dit aanvankelijk zo slecht dat een recensent na drie uur al besloot te stoppen en zijn review te schrijven — een unicum. Jaren later keerde hij terug en ploeterde het spel uit; de credits gaven hem een zeldzaam gevoel van trots en voldoening.

- Hogwarts Legacy (trots op een ander): iemand noemt niet zichzelf, maar zijn vriendin: zij was geen gamer en haalde na 150 uur de platinum-trofee van Hogwarts Legacy als haar eerste volledige spelervaring. Die prestatie maakte hem trotser dan eigen successen.

- Spongebob Squarepants: Battle for Bikini Bottom: Rehydrated werd genoemd vanwege de eindeloze grind om alle collectibles te vinden; 100% halen gaf pure voldoening. Als contrast noemde een speler Creature in the Well als een uitdagend punt waar hij nog steeds op vastzit.

- Dark Souls en Demon's Souls: de klassieke FromSoftware-uitdagingen leverden bij meerdere respondenten het ‘beste’ voldane gevoel op. Voor sommigen was Dark Souls 1 de doorbraak: na veel mislukte runs voelde de laatste verslagen baas als een grote persoonlijke overwinning. Een ander noemt trots voor het uitspelen van de PS3-versie van Demon's Souls.

- Bloodborne: een speler raakte na het aanvankelijke falen door boss Vicar Amelia gefrustreerd, gaf het op, kwam jaar later terug met een geïntensiveerde trainingsaanpak en versloeg uiteindelijk de eindbazen inclusief de Moon Presence — sindsdien staat Bloodborne in zijn top drie.

- Jeugdsentiment: bij sommigen speelt nostalgie een rol. Eén redacteur denkt dat de eerste echte trots misschien teruggaat naar het samen met zijn moeder uitspelen van Goof Troop op de Super Nintendo; de herinnering is vaag, maar betekenisvol.

- The Witcher 3 en het afsluiten van dingen: een redacteur worstelde met het voltooien van verhaalgedreven media — het einde raakte hem somber en leidde tot uitstelgedrag. Door zichzelf ertoe te dwingen hield hij een lijst bij en werkte rigoureus alle quests en DLC van The Witcher 3 af. Dat project hielp hem omgaan met afsluiten en maakte hem later ook in staat andere games (Cyberpunk 2077, Sherlock Holmes: The Devil’s Daughter) volledig uit te spelen en zelfs achievements binnen te halen. Sindsdien hanteert hij de regel dat hij games wil uitspelen voordat hij erover schrijft.

Algemene thema’s: trots komt vaak voort uit persoonlijke groei — het aanleren van vaardigheden, het verslaan van een moeilijke baas of het doorzetten ondanks frustratie — en niet zozeer uit het simpelweg afronden van een lineair verhaal. Voor sommigen betekent ‘uitgespeeld’ 100% completion en achievements; voor anderen volstaat één keer door de finale komen. Emoties na het einde lopen uiteen van opluchting en voldoening tot leegte of heimwee naar de wereld die nu voorbij is.