Vraag aan de redactie: Wat is het genre waar je goed in bent en in welke ben je slecht?
In dit artikel:
Een reeks korte getuigenissen van (spel)redacteuren en gamers schetst uiteenlopende sterktes en zwaktes binnen videogames: waar de ene speler uitblinkt, struikelt de ander. Meerdere respondenten benadrukken dat competentie vaak samenhangt met voorkeur — je wordt beter in wat je vaak en met plezier speelt — en dat 'goed zijn' bovendien subjectief is.
Veelgenoemd goed terrein
- Strategie en management: RTS- en 4X-games (bijv. StarCraft 2, Warcraft 3, Age of Empires 2, Civilization) komen regelmatig naar voren als sterke punten. Een redactielid (Peter) noemt macro-gameplay als zijn specialiteit: snel een groot leger opbouwen en de tegenstander overrompelen.
- RPG’s en singleplayer: meerdere mensen voelen zich thuis in JRPG’s, turn‑based RPG’s en open‑world singleplayerervaringen; doorzettingsvermogen en tijdsbesteding worden hier als voordelen gezien.
- Fighting- en kaartspellen: klassieke fighters (Soul Calibur 2, Tekken 3, Smash Brawl, Mortal Kombat) en cardgames zoals Hearthstone (iemand meldt zelfs een tweede plaats in Europa) worden genoemd als genres waar men relatief sterk in is. Een respondent oefent actief en overweegt lokale toernooien.
Veelgenoemde zwakke punten
- High‑pace shooters en FPS: vrijwel velen noemen first‑ en third‑person shooters (CoD e.d.) als zwakke kant: traag richten, slecht map‑gevoel en lage kill‑death ratios worden genoemd. Crackdown wordt als uitzondering genoemd vanwege lock‑on mechaniek.
- Soulslikes, roguelikes en sommige puzzelgenres: voor meerdere gamers vormen Soulsborne‑titels (Elden Ring), metroidvania’s en roguelikes een struikelblok; ze vinden die genres frustrerend of te uitdagend. Ook puzzelspellen en genres die veel geduld vragen worden door enkelen gemeden.
- Competitieve multiplayer en MOBA’s: wie slecht is in competitieve multiplayer (zoals League of Legends) speelt die meestal ook minder vaak en wordt daardoor niet beter.
Persoonlijke invalshoeken en motivaties
- Enkele respondenten geven aan te spelen voor beleving en doorzettingsvermogen in plaats van om competitie te winnen; iemand noemt zijn lange geschiedenis met RuneScape als voorbeeld van langzame progressie in plaats van maximale efficiëntie.
- Technische verschillen in skills worden belicht: macro‑vs‑microbeheer in strategie, aim en map‑awareness in shooters, geduld en observatie in stealth‑games. Stealth en puzzels sluiten volgens sommigen juist goed aan bij een bedachtzame speelstijl.
Kernconclusie: vaardigheid in games hangt sterk af van voorkeur, oefentijd en het soort vaardigheden dat een genre vereist. Waar de ene speler floreert in strategie of fighters, worstelt een ander met dezelfde genres — en dat is vaak een gevolg van keuzes en speelstijl, niet alleen van talent.