Wat kunnen we verwachten van Brandon Sandersons Mistborn‑ en The Stormlight Archive‑adaptaties
In dit artikel:
Brandon Sanderson — een van de meest gelezen hedendaagse fantasyauteurs — zag jarenlang filmstudio’s strijden om zijn boeken. Die strijd is recent gewonnen door Apple, dat de film- en tv-rechten voor zowel Mistborn als The Stormlight Archive binnenhaalde. Voor Apple is het geen kortstondige hype; het is een berekende langetermijnzet om een coherent, uitbreidbaar fantasieuniversum te bouwen.
Wat Sanderson onderscheidt, en precies waarom zijn werk zo aantrekkelijk is voor adaptatie, is zijn werkwijze: zijn verhalen worden geschreven met het einde voor ogen. In plaats van losse setpieces of steeds uitbreidende verhaallijnen, heeft elke reeks een duidelijke spanningsboog en afgeronde conclusies. Dat maakt adaptaties makkelijker planbaar en verlaagt het risico van narratieve verdwaling — een probleem dat bijvoorbeeld bij Game of Thrones optrad nadat de serie de boeken voorbijging. Ook The Rings of Power toonde dat een enorm budget niet opweegt tegen een ontbrekende narratieve koers.
Apple zet daarom twee verschillende benaderingen tegelijk in. Mistborn leent zich uitstekend voor film: een dystopische wereld met constante asregen, een zwevende elite, een onderdrukte samenleving en een visueel opvallend magiesysteem (met metalen die krachten geven) biedt heldere, spectaculaire beelden. De eerste trilogie van Mistborn vertelt een afgerond verhaal dat goed in bioscoopvorm of als filmfranchise te gieten is.
The Stormlight Archive vraagt om iets anders: tijd en ruimte. Het is epische, langzaam opgebouwde storytelling, met allesvernietigende stormen die de wereld en haar magie bepalen. Karakters zoals de getraumatiseerde ex-soldaat ontwikkelen zich over lange periodes; de serie werkt beter als prestigetelevisie waarin lagen, morele kwesties en wereldbouw seizoen na seizoen kunnen ademen.
Een cruciaal element in de deal is Sandersons blijvende betrokkenheid en creatieve inspraak bij de vertalingen naar scherm. Hij had zijn werk jaren eerder kunnen verkopen, maar koos bewust voor een partner die zijn visie serieus neemt. Dat sluit aan bij Apple’s stille reputatie als plek voor ambitieuze, zorgvuldig geproduceerde series (denk aan titels als Severance, Silo, Slow Horses en Ted Lasso), waar makers ruimte en consistentie krijgen in plaats van jacht op snelle kijkcijfers.
Sandersons universum is bovendien modulair: boeken functioneren op zichzelf maar krijgen extra betekenis in samenhang. Dat maakt falen minder fataal en succes schaalbaarder — een aantrekkelijk model voor streamingdiensten die na jaren van alles-of-niets-projecten behoefte hebben aan beheersbare franchises.
Risico’s blijven bestaan: Sandersons dialogen kunnen soms functioneel zijn, personages niet altijd subtiel, en de wereldbouw vereist zorgvuldige visuele vertaling. Niet elk sterk boek wordt automatisch een sterke serie of film. Maar het verschil zit in aanpak: waar veel eerdere adaptaties hun ambities lieten bepalen door productie en geld, begint Sanderson bij structuur en behoudt hij creatieve zeggenschap.
De combinatie van een degelijk geschreven bronmateriaal, een studio die ruimte en tijd durft te geven, en een strategie die zowel directe instap (Mistborn) als lange termijnopbouw (Stormlight) mogelijk maakt, maakt deze samenwerking minder een gok en meer het resultaat van jarenlange voorbereiding — precies zoals Sanderson zijn verhalen zelf bouwt.